Τα άσπρα τείχη

  « Όταν εμείς μιλάμε στο Θεό είναι προσευχή, όταν ο Θεός μιλάει σε μας είναι σχιζοφρένεια» είχε πει κάποιος, αλλά αυτό δεν ισχύει για όλους. Υπάρχει ένα μέρος όπου οι κάτοικοι του δεν το αποδέχονται και επιμένουν ότι ο δικός τους κόσμος, που πολλές φορές  έχει φωνές, οπτασίες, αθέατους συνομιλητές είναι ένας κόσμος κανονικός, είναι ο κόσμος τους και οφείλουν να τον υπερασπιστούν. Αυτός ο κόσμος βρίσκεται στο Δρομοκαΐτειο,  ή αλλιώς η πολιτεία των τρελών και κατοικείται από  άτομα  που οι περισσότεροι από μας αποφεύγουν να  τους κοιτάξουν, να σταθούν κοντά τους ή να τους ακούσουν, το μόνο συναίσθημα που δημιουργείται είναι αυτό της λύπης ούτε καν της συμπόνιας και πιστεύουμε ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί από αυτούς. Μια βόλτα, όμως, σε αυτή την πολιτεία μας αποδεικνύει το αντίθετο.

  Ώρα 15:00 το μεσημέρι, ο καιρός είναι κρύος, ο αέρας με ακουμπάει μανιωδώς και είναι η στιγμή που μόλις έχω εισέλθει στη πολιτεία των τρελών. Τα συναισθήματα είναι ανάμειχτα όπως  άγχος μα πιο πολύ νιώθω αμηχανία για αυτά που θα αντικρύσω όχι γιατί φοβάμαι τους κατοίκους αυτού του μικρόκοσμου αλλά γιατί είμαι περίεργη να συναντήσω άτομα που μας μοιάζουν, που είναι σαν κι εμάς κι ας ανήκουν σε άλλη κοινωνία.  Η ατμόσφαιρα είναι επιβλητική, πάρκα, πυκνά δέντρα και κτήρια. Αυτά τα κτήρια δεν μοιάζουν με τα άλλα  είναι κτήρια άσπρα και έχουν κάγκελα στα παράθυρα και μέσα υπάρχουν  άνθρωποι που ο καθένας έχει να σου πει την δικιά του προσωπική ιστορία που ξεφεύγει από τα όρια που εμείς οι άλλοι έχουν θέσει ως λογικά. Φυσικά μου απαγορεύεται  η είσοδος μου μέσα στα κτήρια. Στη  καφετέρια, όμως,  κοντά στο πάρκο συναντάω τον  Αντώνη μου περιγράφει  μια μέρα του σε αυτή την οργανωμένη κοινωνία, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ο φυσικός τρόπος του όταν αναφέρεται στα φάρμακα που παίρνει. Η Άννα μου εξομολογείται πως είναι ερωτευμένη με τον Μανώλη και πως το πρωί τσακώθηκε με την  καλύτερη της φίλη  και ζητάει την συμβουλή μου τί να κάνει. Η μέρα τους κυλάει ήσυχα μου λένε, αυτή η κοινωνία έχει κανόνες  που κανείς δεν τους παραβιάζει και αν κάποιος τους παραβιάσει, τότε τιμωρείται.

  Όταν ήρθε η ώρα να φύγω, αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι πράγματι έχουν κάθε λόγο να θεωρούν τον κόσμο τους κανονικό και να τον υπερασπίζονται. Αυτά τα άτομα μας μοιάζουν, είναι σαν όλους εμάς. Ερωτεύονται , μαλώνουν, πληγώνονται, πληγώνουν, έχουν συναισθήματα χαράς, λύπης, θυμού και τους διακρίνουν όλα τα ανθρώπινα πάθη που όλοι εμείς βιώνουμε.

   Άρα, αυτό που απομένει είναι να γκρεμιστούν  και τα τείχη  μέσα μας, να πάψουμε να θεωρούμε τους ανθρώπους αυτούς επικίνδυνους  ή ανίκανους.  Κανείς τους δεν χρειάζεται τη λύπηση μας αλλά την κατανόηση και την φροντίδα μας.

Ο μικρός πρίγκιπας

 

  Ο Μικρός πρίγκιπας , ένα αριστούργημα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ  που δεν απευθύνεται μόνο σε μικρούς φίλους αλλά και σε μεγάλους. Θα ήθελα να παραθέσω κάποια αποσπάσματα που μου αρέσουν πάρα  πολύ και πιστεύω πως τα μηνύματα που περνιούνται με τόσο “αθώο”  και “παιδικό” τρόπο  είναι πολύ σημαντικά.

«  "Δεν είμαι εξημερωμένη".

"Α! συγνώμη" έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Αλλά μετά από σκέψη πρόσθεσε: "Τι σημαίνει "εξημερώνω;"

"Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο", είπε η αλεπού. "Σημαίνει δημιουργώ δεσμούς".

"Δημιουργώ δεσμούς;" 

"Βέβαια", είπε η αλεπού. 

"Εξημέρωσέ με" είπε η αλεπού.

"Αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα 'ναι σα φωτισμένη απ' τον ήλιο. Θ' αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα 'ναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους. Τ' άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ' τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ' την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα 'ναι θαυμάσια, αν μ' εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο στα στάρια..."

Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκιπα: "Σε παρακαλώ ...εξημέρωσέ με!", είπε. 

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού.

Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: "Α!" είπε η αλεπού... "θα κλάψω". 

"Εσύ φταις", είπε ο μικρός πρίγκιπας, "εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ' εξημερώσω".

"Ναι σίγουρα", είπε η αλεπού. 

"Αλλά θα κλάψεις!", είπε ο μικρός πρίγκιπας. 

"Ναι σίγουρα", είπε η αλεπού. 

"Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!" 

"Κερδίζω", είπε η αλεπού, "εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι."»

«Τι πάει να πει "εξημερώνω";

-Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει "δημιουργώ δεσμούς..."

-Δημιουργώ δεσμούς;

-Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγόρι ολόιδιο με τα αλλά εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Και ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μόνο μια αλεπού ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ' εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα ο μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο..

-Αρχίζω να καταλαβαίνω ,είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι, νομίζω πως με εξημέρωσε…

-Σε παρακαλώ.. εξημέρωσε με.

-Το θέλω μα δεν έχω χρόνο. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πράγματα να γνωρίσω.

-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα από τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλούν φίλους , οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις έναν φίλο, εξημέρωσε με.

-Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι εσύ δεν θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά... Θα ήταν καλύτερα να ερχόσουν την ίδια ώρα πάντα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα στις τέσσερις τ’ απόγευμα, από τις τρεις θ΄ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ΄ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της…»

Αναζητώντας τον άνθρωπο..

   Είναι ίσως η πρώτη φορά που δυσκολεύτηκα τόσο πολύ να βρω ένα  τίτλο για το άρθρο. Ίσως γιατί και το θέμα που θα αναπτύξω,  θα θέσω προβληματισμούς , θα προσπαθήσω να φτάσω σε ένα συμπέρασμα, που δεν είμαι αισιόδοξη ότι τελικά θα το κατορθώσω ,είναι εξίσου δύσκολο και περίπλοκο, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ. Στο άκουσμα αυτής της φράσης έρχονται εικόνες από αγαπημένα ή μη πρόσωπα αλλά ακόμη πιο πολύ έντονες εικόνες από καταστάσεις που συνδέονται με αυτά τα άτομα. Καταστάσεις που μέσα από τις οποίες βιώσαμε τον πόνο, τη θλίψη, την προδοσία, την απογοήτευση, τους τσακωμούς  αλλά επίσης βιώσαμε και την χαρά, τα πρώτα χτυποκάρδια, το έντονο δέσιμο, την εξάρτηση, τα άπειρα γέλια, την ασφάλεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούμε να εμπιστευτούμε και να στηριζόμαστε πάνω τους.

   Ωστόσο, σήμερα έχω την εντύπωση πως διανύουμε την  εποχή των επιφανειακών σχέσεων, του εφήμερου και η μόνη μας αναζήτηση είναι η σαρκική απόλαυση , η ικανοποίηση της στιγμιαίας επιθυμίας και του υπέρμετρου εγωισμού μας. Αυτή την εντύπωση δεν την έχω μόνο εγώ αλλά και πολλοί γύρω μου. Συνεχώς παραπονιόμαστε πως πάντα πέφτουμε στα λάθος άτομα, οι επιλογές δεν ήταν ποτέ οι σωστές  και στο τέλος είμαστε πάντα οι χαμένοι. Αναρωτιέμαι  εμείς τι κάνουμε για να αλλάξουμε αύτη την εικόνα και αφού όλοι δίνουμε να πάντα στον άλλον και συμπεριφερόμαστε με τον σωστό τρόπο, τότε γιατί δημιουργήθηκε αυτή η κατάσταση. Είναι ένας απλός θεωρητικός συλλογισμός που στην πράξη αποδεικνύεται πολύ δύσκολος.

  Λίγο πολύ όλοι έχουμε βιώσει χωρισμούς, έχουμε δει φίλους να μας προδίδουν, άτομα που είχαμε την εντύπωση πως τα γνωρίζαμε αλλά τελικά να φανερώνουν ένα άλλο πρόσωπο και να μας οδηγούν στην απογοήτευση και στις  περιβόητες  εκφράσεις  «δεν θα ξαναεμπιστευτώ κανέναν πια, δεν θα ξαναγαπήσω, όλοι είναι ίδιοι κτλ». Αυτό που οφείλουμε να σκεφτούμε είναι ότι κι εμείς  έχουμε κάνει τους άλλους να αισθανθούν παρόμοια και τους έχουμε φέρει σε εξίσου στενάχωρη και δύσκολη θέση.  Αλλά αυτό που ΠΟΤΕ δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι ο άνθρωπος χρειάζεται τον άνθρωπο γιατί μέσα από τον άλλον ζούμε. Η ζωή περιλαμβάνει τα πάντα χαρές, λύπες , μπερδεμένες καταστάσεις, αυτή εξάλλου είναι και η μαγεία της. Εμείς πρέπει να τη ζούμε και να τη μοιραζόμαστε με τους άλλους  αλλά όπως είχε πει και μια καθηγήτρια μου στο πανεπιστήμιο « το να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα και να ρίχνουμε πράγματα στα σκουπίδια, δεν είναι κακό» διότι σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα.

  Κατά τη άποψη μου, το πρώτο βήμα, πιθανότατα και το πιο δύσκολο, που πρέπει κάποιος να κάνει είναι το «ξεκαθάρισμα» και η τελική επιλογή ατόμων που επιθυμεί να έχει κοντά του. Έπειτα σε αυτά τα άτομα να δείχνει έμπρακτα και σε καθημερινή βάση την αγάπη του, τον σεβασμό, την ευτυχία που νιώθει όταν βρίσκεται κοντά τους , να τους κρίνει, να τους διορθώνει  και να συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια διότι με αυτό τον τρόπο φαίνεται η αγάπη. Φυσικά, για να επιτευχθεί αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα έχουμε συμφιλιωθεί με τον εαυτό μας, να έχουμε κατακτήσει τον ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ  και να διαθέτουμε ψυχική δύναμη επειδή κανείς δεν μπορεί να δώσει αν δεν νιώθει καλά με τον εαυτό του.

Κλείνοντας, θα ήθελα να παραθέσω ένα απόσπασμα του Γκαμπριέλ Γκάρσια Μαρκές για να αναρωτηθούμε ,έστω κι στιγμιαία , πως θα συμπεριφερόμασταν στα αγαπημένα μας πρόσωπα               αν ξέραμε πως δεν υπάρχει αύριο: « Αν ήξερα ότι αυτή  θάταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα να φεύγεις, θα σε αγκάλιαζα και θα σου έδινα ένα φιλί και θα σε ξαναφώναζα για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά  που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε λέξη για να μπορώ να την ακούω ξανά και ξανά.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο. Και η ζωή, μας δίνει ευκαιρίες να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει.

Αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ήθελα σήμερα να σου πω πόσο σε αγαπάω και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

               Γιατί το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι’ αυτό  μην περιμένεις άλλο. Κάν’ το σήμερα. Γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις που δεν βρήκες  χρόνο για ένα χαμόγελο, μία αγκαλιά, ένα φιλί…

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο να τους πεις «συγγνώμη», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ».. όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

           Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.

O αετός...

Κάποτε έβλεπα τον κόσμο από ψηλά. Πέταγα με τα καινούργια μου φτερά κι ατένιζα περήφανος τον ήλιο. Έπαιζα με τα σύννεφα και χανόμουν μεσα στα απαλά λευκά τους χρώματα. Κυνηγούσα το ουράνιο τόξο ψάχνοντας να βρω το τέλος, την αρχή του. Αναζητούσα την πηγή του για να βουτήξω μεσα της και να λουστώ με τα πολύχρωμα νερά της, να αποκτήσω κατι από την λάμψη του, να μείνω για παντα εκεί ψηλά να χαίρομαι το ελαφρύ αεράκι να μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Μα όλα τα όνειρα εχουν ένα τέλος. Με ζήλεψαν τα αστέρια κι ο άνεμος, με χτύπησε ο Έρωτας κι ένα του βέλος τρύπησε μεμιάς και τα δυο μου φτερά. Έπεσα στροβιλίζοντας και μισοζαλισμένος. Βρέθηκα να περπατώ ανάμεσα σε ανθρώπους με σκυμμένα κεφάλια και θολό βλέμμα. Δεν πειράζει έλεγα, τώρα δεν είμαι μόνος μου, δεν πετάω ψηλά ελεύθερος αλλα έχω μια αγκαλιά να με κρατά τα βράδια. Έχω κι εγώ κάποια να της κρατάω το χέρι, να νιώθουμε μαζι την άμμο στα γυμνά μας πόδια και την δροσιά της θάλασσας τα καλοκαίρια. Κοίταζα τα σύννεφα, τον ήλιο από χαμηλά και όμως δεν με πείραζε, έβλεπα τα πουλιά να με καλούν να παίξουμε εκεί ψηλά κι έλεγα όχι, τώρα εδώ θα μείνω, μαζι της για παντα. Ήρθε όμως η ώρα που όλα χάθηκαν, τα πήρε μαζι της κι έφυγε μια μέρα κι εγώ απέμεινα μόνος μου να την κοιτάζω να χάνετε, να σβήνει η μορφή της στο βάθος του ορίζοντα. Κοίταξα πάλι εκεί ψηλά. Δεν πειράζει,σκεφτηκα, θα ξαναπάω στα σύννεφα, θα παίξω πάλι με τα αστέρια, θα νιώσω το αεράκι να μου ψιθυρίζει τα μυστικά του ήλιου και τις ζαβολιές του φεγγαριού. Έκανα να πετάξω μα έμεινα στο χώμα. Ο χρόνος πέρασε και γω δεν γιάτρεψα τα φτερά μου. Τα άνοιξα και είδα τις τρύπες τους. Έτρεξα εδώ, έτρεξα εκεί να βρω, να μάθω να ρωτήσω πώς να τις κλείσω. Κανείς δεν ήξερε να μου πει. Όλοι με κοίταζαν με λύπη. -Τώρα είναι αργά, μου έλεγαν, τώρα ο καιρός πέρασε και η τρύπες μεγάλωσαν, σκλήρυνε η σάρκα γύρω τους και δεν θα θρέψουν ξανά. Τρόμαξα πολύ κι έφυγα. Ανέβηκα σε βουνό ψηλό και κοίταξα από ψηλά τον κόσμο, ήταν όμορφα μα ψεύτικα. Δεν πετούσα, εμένα ψηλά μα ακίνητος. Ήρθε ο άνεμος, τον ρώτησα. -Τώρα είναι αργά μου είπε κι αυτός. Φώναξα στα πουλιά για να μου πούνε, παντα η ίδια απάντηση. -Είναι αργά. Έζησα τον εφιάλτη, είδα το τέλος κι έφυγα ξανά. Πήγα στο δάσος μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και χώθηκα σε μια συστάδα δέντρων. Τα χρόνια πέρναγαν κι εγώ δεν σταμάτησα στιγμή να ανοίγω τα φτερά μου, δεν σταμάτησα ποτέ να προσπαθώ να πετάξω. Κάποια στιγμή τα κούνησα, τα κοίταξα ετσι μεγάλα αλλα αδύναμα, με τρύπες και λύγισα. Όχι εγώ θα πετάξω έλεγα και φώναζα σε όλους. Ποτέ δεν είναι αργά αρκεί να το θέλεις. Βρήκα ένα γερο να με κοιτά απορημένος. -Θέλεις να πετάξεις; με ρώτησε. -Ναι του είπα, με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Αλλα πως; -Τι πως; Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε. -Μα εχουν τρύπες, πληγές παλιές που δεν ξέρω πώς να τις γιατρέψω πια. Άργησα και ο χρόνος πέρασε. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: -Δεν φταίνε οι τρύπες γιε μου. Ξέχασες πώς να πετάς. -Μα δες τες, του είπα. Είναι μεγάλες. Με πέτυχαν τα βέλη του έρωτα και έπεσα στην γη. -Αχ παιδί μου, λαθος έκανες. Ο σωστός έρωτας δεν σε προσγειώνει, αντίθετα σου δίνει φτερά, σε βοηθάει να πετάξεις. Δεν σε κατεβάζει στην γη. -Εκεί ψηλά που πέταγα ήμουν μόνος μου, δεν είδα άλλον γύρω μου. Δεν υπήρχε καμία για να της δώσω την αγάπη μου. Κοίταξα κάτω και είδα μια νεράιδα. Ήταν όμορφη στα μάτια μου, με κάλεσε κοντά της να παίξουμε στην λίμνη της, αλλα εκεί περίμενε ο φτερωτός ο κυνηγός που έστησε το δόκανο στην λίμνη. Δεν τον είδα. -Κοίταξες κάτω, είπε ο σοφός γέροντας, γι αυτό. Συμβιβάστηκες. Δεν κοίταξες πιο πάνω. Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς. Αυτό μάθε το. Άντε τώρα είναι ώρα να φύγεις, πέτα λοιπόν και πρόσεχε. Τον άκουσα, τον πίστεψα και άνοιξα πάλι τα φτερά μου. Τα κούνησα και είδα το έδαφος να απομακρύνετε. Πετάω και πάλι, σκέφτηκα. Πέρασα μεσα από τα σύννεφα, είδα ένα αλήτη σπουργιτάκο να με κοιτά σαστισμένος αλλα χαρούμενος. -Πετάει ξανά, τιτίβισε και ο αντίλαλος της φωνής του γέμισε τον αέρα. Κοίταξα πάλι προς τα κάτω αλλα θυμήθηκα τα λόγια του γέρου. Άφησα τις αχτίδες του ήλιου να με ζεστάνουν, άκουσα το αεράκι να μου ψιθυρίζει τις απιστίες της σελήνης, ξάπλωσα στα μαλακά σύννεφα κι ένοιωσα χαρούμενος. Κάθε φορά που το βλέμμα μου έπεφτε προς τα κάτω άκουγα στ αυτιά μου την φωνή του γέρου. -ΠΡΟΣΕΧΕ, ΑΝ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΣ, ΘΑ ΠΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΣ. Ελευθερία είναι να πετάς ψηλά...

Τα όρια του συμβολικού λόγου

   «Ρapa don’t preach»: τραγούδησε  η Μαντόνα συμπεριλαμβανομένου του στίχου «Ι’ve made up my mind / I’m keeping my baby» ( Το αποφάσισα / θα κρατήσω το μωρό μου) το 1986 και αμέσως οι ομάδες υποστήριξης των εκτρώσεων την εκθείασαν ενώ οι κατά των εκτρώσεων ήταν επί ποδός πολέμου. Η ίδια με απόλυτη φυσικότητα απάντησε: «Οι πάντες πήραν στραβά το μήνυμα του τραγουδιού».  Κατά παρόμοιο τρόπο και η Εύα Στεφανή είχε εκθέσει μια βιντεοεγκατάσταση, που απεικόνιζε μία γυναίκα να αυνανίζεται ενώ παράλληλα ακουγόταν  ο εθνικός ύμνος, γεγονός που  ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και πραγματοποιήθηκε η κατάσχεση της το 2007. Αλλά και το κάψιμο της σημαίας, των θρησκευτικών συμβόλων  και η δημόσια παρέλαση ομοφυλόφιλων διχάζουν την κοινή γνώμη και δημιουργούν αντίπαλα στρατόπεδα. Εδώ, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα ποια θα πρέπει να είναι τα όρια της έκφρασης του συμβολικού λόγου; Δύσκολο να καταλήξουμε σε κάποιο καθολικό συμπέρασμα καθώς οι γνώμες διαμορφώνονται με βάση τις προσωπικές εμπειρίες, τα πιστεύω, την νοοτροπία και την κοινωνία όπου ανήκει ο καθένας μας.

  Η Ελλάδα είναι μια χώρα που φημίζεται για τις διαδηλώσεις και τις έντονες πορείες. Στα πλαίσια αυτών των διαδηλώσεων οι αναρχικοί, συνήθως, καίνε την ελληνική σημαία για να εκφράσουν τις απόψεις και την απαξίωση τους προς τη χώρα. Αυτή η πράξη προκαλεί και προσβάλλει τα άτομα που είναι υποστηριχτές των εθνικών συμβόλων. Θεωρούν ότι η σημαία δεν είναι απλά ένα πανί με δύο χρώματα αλλά πάνω της αποτυπώνεται η ελληνική ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα, το αίμα που χύθηκε και οι αγώνες που έγιναν για την απελευθέρωση της.  Επομένως, αν συμμεριστούμε αυτή την άποψη είναι αναγκαίο να θεσπιστούν νόμοι, οι οποίοι θα προστατεύουν  τα εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα και η τυχόν παραβίαση τους να επιφέρει αυστηρές κυρώσεις.

  Από  την άλλη πλευρά,  υπάρχουν άτομα  που τέτοιου είδους πράξεις δεν τους αγγίζουν,  είτε καίγεται η σημαία είτε ο σταυρός ή  οποιοδήποτε άλλο σύμβολο διότι τα αντιμετωπίζουν ως υλικές οντότητες χωρίς καμία αξία. Αυτοί υποστηρίζουν ότι σημασία έχει η ιδέα που εκφράζουν.  Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν άνθρωποι άθεοι και αντίθετοι στην έννοια της πατρίδας. Επιπλέον, ζούμε σε μία χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα, ο καθένας μπορεί να εκφράζεται με τον τρόπο που επιθυμεί χωρίς κανέναν περιορισμό. Η θέσπιση νόμων  για  την οριοθέτηση του συμβολικού λόγου θα ήταν αντιδημοκρατική και θα περιόριζε την ανθρώπινη έκφραση.

   Σε  μία κοινωνία που ο καθένας έχει δικαίωμα στη διαφορετικότητα και κάθε άτομο έχει το νόμιμο δικαίωμα να πιστεύει στον χριστιανισμό, στο μουσουλμανισμό, στο ναζισμό,  στο τρίπτυχο πατρίς-οικογένεια- θρησκεία ή ακόμη και στην ύλη ή στο τίποτα, θα ήταν ανούσιο να θεσπιστούν νόμοι για τα όρια του συμβολικού λόγου. Γιατί τελικά, δεν ξέρουμε ποια είναι αυτά τα όρια για τον καθένα. Ο καθένας ορίζει τα όρια με υποκειμενικά κριτήρια και δικά του πιστεύω.

  Τα μοναδικά όρια που θα έπρεπε υπάρχουν στον συμβολικό λόγο είναι αυτά που δεν προσβάλλον τα πιστεύω και τις ιδιαιτερότητες των συνανθρώπων μας, αυτά τα όρια δεν θα μπορούσαν να καθοριστούν από τον νόμο. Άρα, είναι χρήσιμο να αλλάξει η νοοτροπία της κοινωνίας, να σεβόμαστε και να αποδεχόμαστε το διαφορετικό.

Ζήτω η ΑΠΟΧΗ..

  15 Νοεμβρίου: η δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών και τα τελικά αποτελέσματα είναι πια γεγονός. Γνωρίζουμε σε ποιους οι έλληνες πολίτες γύρισαν την πλάτη  και ποιοι είναι αυτοί που  με την έλευση στις κάλπες όλων των ατόμων που έχουν δικαίωμα στη ψήφο, αναδείχτηκαν  νικητές και τώρα μπορούν να περηφανεύονται για αυτή την καθαρή τους  νίκη, σωστά;

  Όχι, λοιπόν, γιατί σε αυτές τις εκλογές καθαρός, θριαμβευτικός νικητής ήταν η άρνηση της κοινωνίας να εκλέξει και για πρώτη φορά με τόσο προφανή τρόπο η δημοκρατία της πλειοψηφίας, έσκυψε το κεφάλι στην ολιγαρχία των λίγων. Το ποσοστό της αποχής άγγιξε το 60%  και των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων το 9,10% . Προφανώς σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για καθαρή νίκη κανενός υποψηφίου. Αλλά επειδή αυτό το ποσοστό μας αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλοί υποστηριχτές της αποχής ας δούμε ποια είναι τα υπέρ και τα κατά της μη άσκησης του εκλογικού μας δικαιώματος.

  Η Ελλάδα γράφει ιστορία σε αυτή την περίοδο που διανύει τώρα, μια ιστορία που όλοι απεύχονται να είναι μαύρες οι σελίδες της στο τέλος. Η οικονομική κρίση, τα σκάνδαλα των πολιτικών, η ανέχεια, τα κοινωνικά προβλήματα, η ανεργία και οι κακή διαχείριση των κρίσιμων θεμάτων για την οικονομία από την κυβέρνηση, οδήγησαν τους πολίτες σε εξαθλίωση και απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Το μεγαλύτερο ποσοστό αδυνατεί να εμπιστευτεί τους κυβερνώντες, πιστεύει ότι οι παρατάξεις δεν διαφέρουν μεταξύ τους και σκοπό έχουν παραπλάνηση των πολιτών. Το μήνυμα που περνάει η αποχή είναι «δεν αντέχουμε άλλο» με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Επομένως, τα υπέρ της αποχής είναι αφενός η φανέρωση της αγανάκτησης, της αποστροφής και απελπισίας των πολιτών και αφετέρου η πιθανή αφύπνιση των πολιτικών. Αυτή είναι μια καλή ευκαιρία οι κυβερνώντες να ακούσουν την φωνή του λαού και να αναθεωρήσουν πολλές απόψεις, να αρχίζουν να διαχειρίζονται διαφορετικά τις καταστάσεις. Οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι η θέση τους στην εξουσία δεν είναι σταθερή και όλα εξαρτώνται από τους πολίτες.

  Υπάρχει και η άλλη πλευρά  που την καταδικάζει. Πραγματοποιήθηκαν  πολύ αιματηροί αγώνες  για να έχουμε εμείς αυτό το δικαίωμα να εκλέγουμε τα πρόσωπα που  θα μας εκπροσωπήσουν, ειδικότερα, οι γυναίκες που μπόρεσαν να πατάξουν την ανδροκρατούμενη κοινωνία και να αποκτήσουν το δικαίωμα της  ψήφου. Με την παραπάνω λογική θεωρείται το λιγότερο τρελό να μην αξιοποιεί κάποιος αυτό το δικαίωμα και να επιλέξει ο ίδιος τα άτομα που θα αποφασίζουν για εκείνον και την υπόλοιπη κοινωνία. Έπειτα, απέχοντας από τις κάλπες και αποδοκιμάζοντας το πολιτικό σύστημα η πλειοψηφία επέτρεψε στους λίγους να διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας. Μέγα λάθος διότι μόνο  αυτοί οι λίγοι δεν είναι σε θέση να παρουσιάσουν την γενική επιθυμία της κοινωνίας και να αναδείξουν τα άξια πρόσωπα που θα πρέπει να αναλάβουν τις ηγετικές θέσεις.

  Έχοντας μια εικόνα από τα υπέρ και τα κατά της απόχης είναι πλέον προσωπική επιλογή του καθενός να παραστεί ή όχι  στις κάλπες τις επόμενες εκλογές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ατομική επιλογή επηρεάζει το σύνολο της κοινωνίας και στέλνει πολλαπλά μηνύμα.

Gucci ή μήπως να το ξανασκεφτώ;

   Kρίση..αυτή η λέξη δημιουργεί πολλά συναισθήματα, πολλούς συνειρμούς και σχεδόν πάντα καταλήγει σε φόβο αφενός για αυτά που θα ακολουθήσουν και αφετέρου αν τελικά θα βρεθούν τρόποι να ελευθερωθούμε από αυτή! Έχει, όμως,  η οικονομική κρίση μόνο αρνητικές πτυχές ή μέσω αυτής αναθεωρούμε πολλά, αρχίζουμε  να αξιολογούμε καλύτερα τα γεγονότα,  να βάζουμε άλλες προτεραιότητες και να σεβόμαστε την αξία των χρημάτων; Οι νέοι είναι ακόμη προσκολλημένοι στον παλαιό τρόπο ζωής, διατηρούν ακόμη τις πολυτελής συνήθειες τους;

  Αναμφισβήτητα η κρίση έχει επιφέρει πολλές αλλαγές στις ζωές μας, είτε κάποιος βρίσκεται στα ανώτατα είτε στα κατώτερα στρώματα. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται και επηρεάζεται  διαφορετικά από αυτή, κρίση η οποία έχει πολλούς παραμέτρους και ανάμεσα τους και κοινωνικές. Ωστόσο, εάν εξετάσουμε πιο διεξοδικά το θέμα θα γίνει αντιληπτό πως, όπως κάθε κατάσταση, έτσι και η οικονομική κρίση  έχει και την θετική αλλά και την αρνητική πλευρά. Θα ρίξουμε μια ματιά στις συνήθειες των νέων,  αυτά που μέχρι πρόσφατα τα θεωρούσαν  δεδομένα ή ντεμοντέ τα αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο και τους δίνουν άλλη αξία.

  Ώρα 14:00 στη λέσχη του Παντείου Πανεπιστημίου. Η ώρα του φαγητού, και ποιος θα φανταζόταν πριν δύο χρόνια ότι αυτό το εστιατόριο θα ήταν κάποτε ασφυχτικά γεμάτο; Τόσο γεμάτο που να μην υπάρχει  ένα άδειο τραπέζι και η ουρά των φοιτητών που αναμένουν να φάνε φτάνει κοντά στη πόρτα της εισόδου. Το φαγητό κατά πολλούς μπορεί να μην έχει την καλύτερη ποιότητα και γεύση αλλά παρέχεται δωρεάν, πολύ σοβαρός παράγοντας για την εποχή που διανύουμε , ώστε να επιλέγουν οι φοιτητές να πάρουν το μεσημεριανό τους στη πανεπιστημιακή λέσχη και όχι σε κάποιο φαστφουντάδικο δίπλα στη σχολή! Η Άννα σχολιάζει: “ από το πρώτο έτος της σχολής έρχομαι εδώ για  να φάω, ωστόσο, μόνο τον τελευταίο χρόνο έχω παρατηρήσει να έρχονται τόσοι πολλοί φοιτητές και ανάμεσα τους άτομα τα οποία στα πρώτα έτη αντιμετώπιζαν το εστιατόριο με απαξιωτικό τρόπο.’’

  Αλλαγές υπάρχουν και στην εξωτερική τους εμφάνιση. Η επιλογή των ρούχων και των αξεσουάρ δεν γίνεται με βάση απαραίτητα τη μάρκα αλλά το κόστος. Τα επώνυμα τζιν και το πάθος των γυναικών για ακριβές τσάντες, εντυπωσιακά παπούτσια και κοσμήματα, αποτελούν παρελθόν. Ακόμη  δεν  παρουσιάζουν δισταγμούς να χρησιμοποιούν τα «κινητά παντόφλες.» O Κώστας ακουμπώντας με άνεση πάνω στο τραπέζι το κινητό του, που είναι πολύ παλαιού μοντέλου, επισημαίνει: “να και κάτι καλό που μας έφερε η κρίση! Μπορώ να χρησιμοποιώ τέτοιο κινητό χωρίς να με κοροϊδεύουν , εξάλλου δεν καταλαβαίνω αυτή την καταναλωτική μανία; Tι το θες το κινητό, απλά να μιλάς και να στέλνεις μηνύματα και αυτό εδώ κάνει αυτή τη δουλειά.’’ Κάτι άλλο που έχει αλλάξει ριζικά είναι ο τρόπος διασκέδασης. Προ κρίσης ,κυρίως, η διασκέδαση ήταν η εξής: πρώτα καφεδάκι, μετά φαγητό και τέλος clubbing ως το πρωί. Αυτή τη περίοδο κάτι τέτοιο θεωρείται πολυτέλεια, έτσι επιλέγουν να κάνουν ένα από τα τρία, γι΄αυτό να μην αναρωτιόμαστε γιατί είναι γεμάτες οι καφετέριες και τα clubs, γιατί πολύ απλά έχουν κόψει από κάτι άλλο.

  Ίσως τελικά πρέπει να πιστέψουμε στην άποψη ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό. Ύστερα από αυτή τη φάση, θα έχει γίνει ένα ξεκαθάρισμα και οι προτεραιότητες μας θα αλλάξουν. Καλή τύχη!